Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)

«Όχι δεν μπορείς να με φοβίσεις γιατί είμαι με το σωματείο…» (Union Maid, W. Guthrie)

Συνέχεια από το Α’ Μέρος

Την αυγή του 1886 το κίνημα για το 8ωρο πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις στις ΗΠΑ.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση οι εργοδότες και τα νομοθετικά σώματα είχαν αρχίσει να εξετάζουν στα σοβαρά την παραχώρηση λιγότερης εργάσιμης μέρας.

Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)
Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε

Σε ορισμένους κλάδους, μάλιστα, είχαν ήδη παραχωρήσει 8ωρη εργάσιμη μέρα, όπως σε κάποια υποδηματοποιεία και καπνεργοστάσια. Μάλιστα, οι εργάτες φορούσαν τα παπούτσια του «8ωρου» και κάπνιζαν «καπνό του 8ωρου» όπως τα αποκαλούσαν.

Όλες οι ΗΠΑ αναταράζονταν από το αίτημα για το 8ωρο που βροντολαλούσε η μυριόστομη τάξη.

Οι εφημερίδες έγραφαν τότε πως πίσω από την αναταραχή κρύβονταν «ανατριχιαστικοί» και «αχαλίνωτοι» κομμουνιστές.

Την ίδια στιγμή η εργατική τάξη ακούει τον εαυτό της και προβάλλει τα συνθήματά της.

Το ένα μετά το άλλο τα εργατικά συνδικάτα παντού στις ΗΠΑ έπαιρναν αποφάσεις για την πραγματοποίηση γενικής απεργίας.

Από τα χείλη των εργατών ανάβλυζε, σαν πρελούδιο μιας νέας εποχής, το τραγούδι του 8ωρου που αντηχούσε απειλητικό μέχρι τα πολυτελή σπίτια των εργοδοτών:

«Θέλουμε να τ’ αλλάξουμε τα πράγματα.
Βαρεθήκαμε να μοχθούμε απ’ τα χαράματα ίσα για να ζούμε
και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε.
Θέλουμε να νιώσουμε του ήλιου την φωτιά
και των λουλουδιών την ευωδιά.
Και θέλημα του θεού μες τους αιώνες
να εφαρμοστούν οι οκτώ ώρες.
Μαζεύουμε τις δυνάμεις μας από τα γιαπιά
τα εργοστάσια, τα μαγαζιά.
Οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες δουλειά
κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλει ο καθένας μας».

Μέρα απεργίας ορίστηκε η 1η Μάη 1886.

Οι εφημερίδες έγραφαν πως αν η απεργία είχε επιτυχία, θα ενθαρρυνόταν το τεμπέλιασμα και η ακολασία.

Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)

Έβλεπαν πίσω της την επιρροή του απειλητικού κομμουνισμού και διέδιδαν πως η κομμουνιστική ανταρσία θα ξεσπούσε την ημέρα της απεργίας.

Στην υπονόμευση της απεργίας πήρε μέρος και το «Τάγμα των Ιπποτών της Εργασίας», ανακοινώνοντας ότι καμία οργάνωσή του δεν θα λάβει μέρος στην απεργία.

Ωστόσο, ήταν τέτοιο το ανεμοκύλισμα της απεργίας στη συνείδηση των εργατών, που παρέμειναν προσηλωμένοι «στην τρέλα του 8ωρου», όπως αποκαλούσαν τις προετοιμασίες για την απεργία οι εφημερίδες.

Το Σάββατο 1 Μάη ένα απεργιακό κύμα πλημμύρισε τις ΗΠΑ.

Σε δεκάδες πόλεις χιλιάδες εργάτες απαίτησαν οκτώ ώρες δουλειά.

Η απεργία στο Σικάγο ήταν η πιο μαζική.

Οι σιδηρόδρομοι έμειναν ακινητοποιημένοι. Οι αποθήκες αμπαρωμένες και οι βιομηχανίες παράλυτες.

Η μέρα ήταν όμορφη και έτσι ένα ποτάμι διαδηλωτών κύλησε στο κέντρο της πόλης.

Μπροστά στο ρωμαλέο μέτωπο των εργατών, η αστυνομία και η εθνοφυλακή, που βρίσκονταν σε δρόμους γύρω από τη συγκέντρωση, δεν τόλμησαν ούτε να κουνηθούν.

«Οι εργάτες δεν θα δεχθούν να διώκονται από μισθοφόρους με στολή και από αχρείους ντυμένους με γούνες… Η 1η Μάη θα μείνει στην ιστορία σαν μια δεύτερη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας»,

έλεγαν οι ομιλητές από τις αυτοσχέδιες εξέδρες που ξεφύτρωναν μέσα στον ωκεανό του πλήθους.

«Αποφασίζεται ότι η οκτάωρη εργάσιμη μέρα πρέπει να θεσπιστεί με νομοθέτημα και να συνεχιστεί ο οικονομικός αγώνας με πολιτική δράση»,

ανέφερε μεταξύ άλλων η απόφαση της απεργίας.

Το πλήθος ενέκρινε το κείμενο της απόφασης με ένα βροντερό «Ναι».

Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)
Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε

Τόσο βροντερό που η εργοδοσία, φοβούμενη ότι αυτός ο αγώνας θα συνεχιζόταν με απρόβλεπτες συνέπειες, ελίσσεται και παραχωρεί σε όλες τις ΗΠΑ 8ωρο σε δεκάδες επιχειρήσεις οι οποίες απασχολούσαν χιλιάδες εργάτες.

Αίμα εργατών κυλάει στο Σικάγο…

Την Δευτέρα 3 Μάη η απεργία απλώθηκε.

Σε ένα εργοστάσιο θεριστικών μηχανών, κάποιου Μακ Κόρμικ, που βρισκόταν στο Σικάγο, η εργοδοσία έβαλε για δουλειά, με τη βοήθεια της αστυνομίας,  300 απεργοσπάστες.

Την ώρα που έκλεινε το εργοστάσιο, ένα πλήθος απεργών είχε συγκεντρωθεί για να αποδοκιμάσει τους απεργοσπάστες. Τότε η αστυνομία, απρόκλητα, ανοίγει πυρ μέσα στο πλήθος.

Άλλοι μιλούν για ένα νεκρό επιτόπου και άλλους τρεις που υπέκυψαν στα τραύματά τους λίγο αργότερα. Άλλοι μιλούν για έξι νεκρούς.

Μετά την ανελέητη επίθεση στους εργάτες έξω από το εργοστάσιο του Μακ Κόρμικ τα εργατικά συνδικάτα καλούν σε συλλαλητήριο διαμαρτυρίας το βράδυ στην πλατεία Χέι Μάρκετ.

Πλήθος συρρέει στην πλατεία για να διαδηλώσει ειρηνικά και να διαμαρτυρηθεί για το έγκλημα της αστυνομίας πίσω από το οποίο κρυβόταν η εργοδοσία που είχε πει τη συνηθισμένη της λέξη: Δολοφονία.

Έγιναν ομιλίες και το πλήθος άρχισε σιγά – σιγά να διαλύεται μέσα στον παγωμένο νυχτερινό άνεμο και το ψιλόβροχο που άρχισε να πέφτει.

Τότε μια βόμβα εκρηγνύεται μέσα στις ομάδες των αστυνομικών.

Πρωτομαγιά

Απολογισμός της έκρηξης, ένας νεκρός και άλλοι έξι που πέθαναν τις επόμενες μέρες.

Η αστυνομία, αποθηριωμένη, ανοίγει πυρ προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τα πυρά σκοτώνεται ένας και τραυματίζονται δεκάδες. Συλλαμβάνονται δεκάδες.

«Τώρα αίμα! Πρώτα σκοτώστε τους και μετά δικάστε τους»

κραύγαζαν την άλλη μέρα οι εφημερίδες.

Τις επόμενες μέρες, ακόμα και η αστυνομία, έστω συγκαλυμμένα, παραδεχόταν ότι η ρίψη της βόμβας ήταν προβοκατόρικη ενέργεια.

Από τους συλληφθέντες απαγγέλλονται χαλκευμένες κατηγορίες σε τριάντα ένα άτομα.

Τελικά καταδικάστηκαν οκτώ.

Τέσσερις σε ισόβια καταναγκαστικά έργα. Ένας από αυτούς αυτοκτόνησε στο κάτεργο που είχε φυλακιστεί.

Οι Άλμπερτ ΠάρσονςΌγκαστ Σπάις, Γκέοργκ Έγκελ και Άντολφ Φίσερ καταδικάζονται σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.

«Αν στα σοβαρά σας περνάει η ιδέα πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε την εξέγερση εκατομμυρίων γονατισμένων από την καταπίεση εργατών, τότε -μα την αλήθεια- είσαστε φτωχοί στο πνεύμα»,

είπε στους δικαστές ο Όγκαστ Σπάις και συνέχισε:

«Εκπροσωπείτε την ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων που προτιμάνε να απολαμβάνουν το παν δίχως να κάνουν τίποτα. Όμως βαδίζετε πάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε μα δεν θα την αποφύγετε».

Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)

Ένα χρόνο αργότερα οι Σπάις, Έγκελ, Φίσερ και Πάρσονς απαγχονίστηκαν.

Οκτώ ώρες δουλειά οκτώ ώρες ανάπαυση κι οκτώ ώρες για ότι θέλουμε (Επίλογος)

«Εκατομμύρια εργάτες για πρώτη φορά σε όλο τον κόσμο ενώθηκαν κάτω από το σύνθημα του οχτάωρου»,

έγραφε ο Φ. Ένγκελς την Πρωτομαγιά του 1890.

«Και το θέαμα αυτό θα δείξει στους καπιταλιστές όλων των χωρών πως οι προλετάριοι όλων των χωρών είναι σήμερα πραγματικά ενωμένοι. Ας ήταν ο Μαρξ πλάι μου να το ‘βλεπε αυτό με τα ίδια του τα μάτια».

Σε απόφασή του το Ιδρυτικό Συνέδριο της Β’ Διεθνούς που πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιούλη 1889 αναφέρει:

«Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού»,

Και προσθέτει:

«Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888, στο Σεντ Λούις, για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους».[1]

Μερικά χρόνια αργότερα ο Β. Ι. Λένιν διατύπωσε τη σημασία των απεργιών γράφοντας:

«Οι απεργίες μαθαίνουν τους εργάτες να συνενώνονται, οι απεργίες τούς δείχνουν ότι μόνο από κοινού μπορούν να παλεύουν ενάντια στους κεφαλαιοκράτες, οι απεργίες μαθαίνουν τους εργάτες να σκέφτονται για την πάλη όλης της εργατικής τάξης ενάντια σ’ όλη την αστική τάξη των εργοστασιαρχών και ενάντια στην απολυταρχική, αστυνομική κυβέρνηση.

Γι’ αυτό, ακριβώς, οι σοσιαλιστές ονομάζουν τις απεργίες «σχολειό πολέμου», σχολειό όπου οι εργάτες μαθαίνουν να πολεμούν ενάντια στους εχθρούς τους, για την απελευθέρωση όλου του λαού και όλων των εργαζομένων από το ζυγό των κρατικών λειτουργών και από το ζυγό του κεφαλαίου.

Όμως το «σχολειό πολέμου» δεν είναι ο ίδιος ο πόλεμος».

Λένιν

Ο πόλεμος δόθηκε νικηφόρα στη Ρωσία τον Οκτώβρη του 1917 όταν η μαζική προλεταριακή πάλη πέρασε από την απεργία στην επανάσταση, χαράζοντας τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η εργατική τάξη για να αποτινάξει τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σημειώσεις:

[1]. Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175.

Τα στοιχεία για τα γεγονότα πριν και κατά τη διάρκεια της 1ης Μάη στις ΗΠΑ αντλήθηκαν από το βιβλίο των Ρίτσαρντ Μπόγιερ και Χέρμπερτ Μόρε «Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Πηγή: 902.gr

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 216 times, 1 visits today)
Back2Top