«Την Αυγή ρε κωλόπαιδο;»

Μυτιλήνη: Μια τραγική ιστορία στο φόντο της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη

Πριν λίγες μέρες ήταν η επέτειος από την δολοφονική επίθεση κατά του Γρηγόρη Λαμπράκη από το παρακράτος της μισαλλοδοξίας και της εθνικοφροσύνης που στήθηκε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο, υπό τις επιταγές των ΗΠΑ και με εκτελεστές την ντόπια άρχουσα τάξη και τα κόμματα της.

Ιδανικά που φοβίζουν μικροδράκουλα και αστική τάξη

Η δολοφονία του Λαμπράκη υπήρξε η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία τάισε το τέρας και στο τέλος έφαγε την ίδια αλλά υπήρξε και ο προάγγελος της χούντας λίγα χρόνια αργότερα.

Ας γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, και μέσα από ένα τραγικό γεγονός εκείνης της περιόδου, να θυμηθούμε για ακόμη μια φορά, τους υπεύθυνους για πολλά από τα δεινά αυτού του τόπου, με αποκορύφωμα την επταετή δικτατορία, οι απόγονοι των οποίων μας κυβερνούν ακόμη και τώρα.

Μυτιλήνη 1961, Ιούνιος, Κυριακή πρωί.

Τα σχολεία μόλις έχουν κλείσει και δύο φίλοι ετοιμάζονται να πάνε για μπάλα σε μία από τις πλατείες της πόλης, συναντώντας και τους υπόλοιπους φίλους τους.

Οι περισσότεροι 12 χρονών παιδιά, όπως και οι δύο καλοί φίλοι της ιστορίας μας.

Ο Παναγιώτης ξεκινάει χαρούμενος από το σπίτι του στην Επάνω Σκάλα για να περάσει από το σπίτι του Γιάννη και μαζί να συναντήσουν τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας.

Ο Γιάννης, ενώ κατέβαιναν προς την πόλη, λέει στον Παναγιώτη ότι πρέπει να περάσουν πρώτα από το σπίτι ενός φίλου του πατέρα του που ήταν ψαράς, για να του δώσει μία εφημερίδα.

Όντως περνούν παίρνουν την εφημερίδα, και ο Γιάννης την έκρυψε προσεκτικά κάτω από τα ρούχα του, όπως τον είχε ορμηνέψει ο πατέρας του.

Στον δρόμο για κακή τους τύχη έπεσαν πάνω σε έναν από τους χειρότερους χωροφύλακες της πόλης ,ο οποίος σταμάτησε τα δύο παιδιά λέγοντας στον Παναγιώτη:

«Δεν ντρέπεσαι να κάνεις παρέα με τούτον εδώ, εσύ γιος χωροφύλακα, αυτός είναι γιος κομμουνιστή!»

Πριν προλάβουν τα δύο παιδιά να πουν οτιδήποτε,η εφημερίδα πέφτει κάτω, ήταν η κυριακάτικη «Αυγή».

Με το που βλέπει την εφημερίδα ο χωροφύλακας λέει στον Γιάννη:

«Την Αυγή έχεις ρε κωλόπαιδο;»

και χωρίς δεύτερη κουβέντα αρπάζει το ξύλινο γκλομπ και καταφέρνει δύο πολύ δυνατά χτυπήματα πάνω στο κεφάλι του μικρού.

Το αίμα από τα χτυπήματα στο κεφάλι του Γιάννη θα βάψουν κόκκινο τον δρόμο και ο Παναγιώτης θα χάσει την γη κάτω από τα πόδια του αντικρίζοντας αυτό το αποτρόπαιο θέαμα.

Ο Γιάννης θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο, θα μείνει για καιρό μέσα, αλλά δυστυχώς η ζημιά που είχε υποστεί ήταν ανεπανόρθωτη.

«Την Αυγή ρε κωλόπαιδο;»
«Την Αυγή ρε κωλόπαιδο;»

Το δυνατό χτύπημα επηρέασε κάποιο νεύρο με αποτέλεσμα ο Γιάννης, να παθαίνει ξαφνικές νευρικές κρίσεις, χτυπώντας όποιον έβρισκε μπροστά του, ενώ όταν ηρεμούσε δεν θυμόταν τίποτα.

Όσο μεγάλωνε το πρόβλημα γίνονταν όλο και χειρότερο και η όποια φαρμακευτική αγωγή δεν προσέφερε σχεδόν τίποτα.

Κατά έναν παράξενο τρόπο τον μοναδικό άνθρωπο που δεν χτυπούσε ποτέ ήταν ο φίλος του ο Παναγιώτης, που ήταν βέβαια εύσωμος όπως κι αυτός, αλλά κι ο μοναδικός άνθρωπος που ήταν δίπλα του εκείνη την καταραμένη μέρα.

Ο Γιάννης πέθανε πριν λίγα χρόνια χωρίς σχεδόν κανένα στον κόσμο ζώντας με ένα επίδομα και μπαινοβγαίνοντας στα ψυχιατρεία.

Αυτή ήταν η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 και δεν ξέρω κατά πόσο έχει αλλάξει από τότε…

Υ/Γ.: Ο Παναγιώτης που μου διηγήθηκε την ιστορία ήταν ο πατέρας μου…

Στέλιος Τζανέλλης

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 476 times, 1 visits today)
Back2Top