Ανησυχούν και το δείχνουν!
«Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου έχει δημιουργηθεί περισσότερος πλούτος απ’ ό,τι σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη Ιστορία μαζί. Όμως στις ανεπτυγμένες οικονομίες αυτός ο πλούτος συσσωρεύτηκε σε ένα πολύ στενότερο τμήμα του πληθυσμού απ’ ό,τι μπορεί να αντέξει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία».
Με τα παραπάνω λόγια κήρυξε την προηγούμενη βδομάδα την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός ο επικεφαλής της «BlackRock», προειδοποιώντας ότι η έλλειψη προοπτικής για τις «εργαζόμενες τάξεις παγκοσμίως» μπορεί να έχει «μακροχρόνιο αντίκτυπο στην ευημερία» και αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον καπιταλισμό, ιδιαίτερα σε έναν όλο και πιο σύνθετο και ανταγωνιστικό κόσμο:
«Η ευημερία δεν είναι απλώς συνολική ανάπτυξη. Δεν μπορεί να μετριέται μόνο με το ΑΕΠ ή με τις κεφαλαιοποιήσεις των μεγαλύτερων εταιρειών του κόσμου. Πρέπει να κρίνεται από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να τη δουν, να την αγγίξουν και να χτίσουν πάνω της ένα μέλλον».
Τέτοιοι «προβληματισμοί» από τους μεγαλοτραπεζίτες και τους άλλους καπιταλιστές που μαζεύονται κάθε χρόνο στο Νταβός, δεν είναι καινούργιοι για το οικονομικό φόρουμ.
Η έντασή τους όμως ξεπέρασε φέτος κάθε προηγούμενο, λόγω της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αγιάτρευτων αδιεξόδων που ανακυκλώνει για τους λαούς το σύστημα της εκμετάλλευσης και του κέρδους.
Αυτό που τους απασχολεί είναι η «βαλβίδα εκτόνωσης» της λαϊκής δυσαρέσκειας – που συσσωρεύεται επικίνδυνα – με χρεοκοπημένα μέτρα δήθεν «αναδιανομής» του πλούτου και παραμύθια για έναν πιο δίκαιο τάχα καπιταλισμό.
Τέτοιες ξαναζεσταμένες αυταπάτες προσπαθούν να σερβίρουν στον λαό, προσφέροντας κι ένα απειροελάχιστο μέρος του τεράστιου πλούτου που συνεχίζουν να συσσωρεύουν.
Η πρεμούρα τους εξηγείται και για έναν ακόμη λόγο: Η προετοιμασία για ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας προϋποθέτει τη συστράτευση των λαών στους «εθνικούς στόχους» της αστικής τάξης. Κι αυτό απαιτεί καρότο και μαστίγιο. Το μαστίγιο το εξασκούν και με το παραπάνω. Για το καρότο, όμως, δυσκολεύονται από τα ίδια τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της βάρβαρης πολιτικής τους.
Πηγή: Ριζοσπάστης
