Η «παγίδα του Θουκυδίδη» και η φάκα που στήνουν στους λαούς
Διαβάζοντας (σχολιάζοντας) ειδήσεις για την συνάντηση Τραμπ – Σι
Εκατοντάδες ειδήσεις έχουν κατακλύσει τα αστικά ΜΜΕ με αφορμή την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ στο Πεκίνο αλλά και όσα δημόσια ειπώθηκαν από τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και τον Τραμπ.
«Μία κουρασμένη από τους πολέμους υδρόγειος ελπίζει στην συνάντηση του Πεκίνου»
είναι ένας ενδεικτικός τίτλος που συμπληρώνεται από τα ρεπορτάζ για τις «προπόσεις» που έκαναν οι δύο ηγέτες κατά τη διάρκεια του επίσημου δείπνου.
Ο Σι κάλεσε το «κίνημα» MAGA να… ακολουθήσει την «αναγέννηση του κινεζικού έθνους» για να συμπληρώσει ότι:
«ΗΠΑ και Κίνα μπορούν να βοηθήσουν η μία την άλλη να επιτύχει και να προωθήσουν την ευημερία ολόκληρου του κόσμου».
Νωρίτερα είχε δημόσια ισχυριστεί πως υπάρχει και το Στενό… της Ταϊβάν και ότι αν το ζήτημα δεν «αντιμετωπιστεί προσεκτικά» οι δύο χώρες μπορεί να οδηγηθούν ακόμα και στην απευθείας σύγκρουση.
Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε ως το μεγαλύτερο «δίλημμα» της εποχής την «παγίδα του Θουκιδίδη». Το αν δηλαδή οι ΗΠΑ που η κυριαρχία τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα απειλείται από την Κίνα θα καταφέρουν να… «συμβιώσουν αρμονικά» με το Πεκίνο ή θα οδηγηθούν στην πολεμική σύγκρουση.
Το ότι δημόσια τίθεται το ενδεχόμενο της «τελικής αναμέτρησης» που θα οδηγήσει τους λαούς στον όλεθρο είναι «ένα το κρατούμενο» για την «πολεμική εποχή» του καπιταλισμού.
Από εκεί και πέρα όμως ο τρόπος που παρουσιάζονται τα γεγονότα συνιστούν πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.
Η μάχη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας έχει ήδη ξεκινήσει στα… «Στενά» όλου του κόσμου.
Από την διώρυγα του Παναμά και του Σουέζ μέχρι τα Στενά του Ορμούζ, της Μαλάκκα και της Ταϊβάν η σύγκρουση διεξάγεται. Η μάχη μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας αφήνει ήδη το αποτύπωμα της στα δύο μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Το αν θα «πέσουν» ή όχι στην «παγίδα του Θουκυδίδη»[1] δεν είναι ζήτημα επιλογής για τους ιμπεριαλιστές. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να υπάρχουν, γιατί η ύπαρξη τους σημαίνει μάχη μέχρις εσχάτων για τα συμφέροντα των δικών τους επιχειρηματικών ομίλων, στο κυνήγι του μέγιστου καπιταλιστικού κέρδους.
Διάφορες αναλύσεις επιχειρούν να αναγνώσουν αποσπασματικά την πραγματικότητα αγνοώντας πως η όξυνση των αντιθέσεων είναι νόμος στον καπιταλισμό, η όξυνση των ανταγωνισμών είναι ανεπίστρεπτη και τίποτα δεν μπορεί να εξασφαλίσει «ισορροπία». Αυτό δεν έγινε ποτέ στην ιστορία.
Οι ιμπεριαλιστές προετοιμάζονται και είναι αποφασισμένοι να κάνουν τους λαούς κρέας στους δικούς τους πολέμους. Η κάθε τους «επιλογή» για την υπεράσπιση του «ζωτικού» χώρους τους, το κάθε «χτύπημα» που δίνουν στον αντίπαλο τους δυναμώνει τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα τους. Δεν υπάρχει επιστροφή…
Το ζήτημα λοιπόν είναι οι λαοί να μην πιαστούν στη «φάκα» της αναμονής ότι οι ληστές της ζωής και της εργασίας τους μπορούν να εξασφαλίσουν ένα μέλλον «κοινής ευημερίας».
Να οργανώσουν την αυτοτελή τους πάλη αποφασιστικά και χωρίς άλλη καθυστέρηση να βαδίσουν τον δρόμο της επαναστατικής ανατροπής της βαρβαρότητας.
Σημείωση:
[1]. Η «παγίδα του Θουκυδίδη» είναι ένας όρος που διαδόθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον για να περιγράψει μια τάση προς τον πόλεμο όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια υπάρχουσα μεγάλη δύναμη ως περιφερειακό ή διεθνές ηγεμόνα.
Ο Άλισον ηγήθηκε μιας μελέτης στο Κέντρο Επιστήμης και Διεθνών Υποθέσεων Belfer του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, η οποία διαπίστωσε ότι, μεταξύ ενός δείγματος 16 ιστορικών περιπτώσεων μιας αναδυόμενης δύναμης που ανταγωνιζόταν μια κυρίαρχη δύναμη, οι 12 κατέληξαν σε πόλεμο.
Ο όρος έτυχε μεγάλης απήχησης το 2015 και εφαρμόζεται κυρίως στην ανάλυση των σχέσεων Κίνας-ΗΠΑ, όμως οι ρίζες της φράσης ανάγονται στον έλληνα ιστορικό, ο οποίος είχε περιγράψει πώς η άνοδος της Αθήνας προκάλεσε φόβο στη Σπάρτη, γεγονός που, όπως υποστήριξε, κατέστησε τον μεταξύ τους πόλεμο αναπόφευκτο.
Με πληροφορίες από 902.gr
