Μεγάλες ιδέες!
«Κάθε εποχή δημιουργεί τις δικές της «Μεγάλες Ιδέες». Η δική μας πρόκληση είναι να διαμορφώσουμε τη Μεγάλη Ιδέα για την Ελλάδα των παιδιών μας. Να αποσαφηνίσουμε ποια Ελλάδα θέλουμε μετά το 2030 και ποια στρατηγική θα μας οδηγήσει εκεί».
Ο «μεγαλοϊδεάτης» δεν είναι άλλος από τον υπουργό της «κουλτούρας φέρετρων», Ν. Δένδια. Τα όσα αρθρογράφησε προ ημερών, αποκαλύπτουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο το «ποια Ελλάδα» ετοιμάζουν για τον λαό και τα παιδιά του: Την Ελλάδα της μεγαλύτερης εμπλοκής στα ευρωατλαντικά σχέδια «ενόψει μεγάλων προκλήσεων, αλλά και ευκαιριών» για το κεφάλαιο να αποσπάσει μερτικό από τη λεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων.
Για να κερδοφορούν κατασκευαστικές και άλλοι όμιλοι πάνω στα συντρίμμια της Γάζας, της Λιβύης και της Ουκρανίας. Για να παίρνουν «πολεμικά ναύλα» οι εφοπλιστές στέλνοντας τους ναυτεργάτες ίσια στον πόλεμο. Για να μασουλάνε τα διυλιστήρια και λοιποί όμιλοι ασύλληπτα κέρδη, από το ξαναμοίρασμα των ενεργειακών δρόμων και τη μετατροπή της Ελλάδας σε «κόμβο ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ».
Το ίδιο και η πολεμική βιομηχανία, «το πιο καθαρό πεδίο για να δει κανείς αυτήν την ανάγκη αλλαγών και τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται», σύμφωνα με τον Δένδια.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι υπάρχουν δυο πατρίδες μέσα στην ίδια χώρα, του κεφαλαίου και του λαού. Ο υπουργός Άμυνας, η κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού μιλάνε καθαρά εκ μέρους της πρώτης.
Γι’ αυτήν κόπτονται να αναβαθμίσει τη θέση της «στον διεθνή καταμερισμό ισχύος» στον κόσμο που φλέγεται από τους ανταγωνισμούς και όπου «η αδράνεια δεν μπορεί να είναι επιλογή».
Τους στόχους αυτούς υπηρετεί η περιβόητη «Ατζέντα 2030», για τη βαθύτερη ενσωμάτωση των Ενόπλων Δυνάμεων στα ΝΑΤΟικά πολεμικά σχέδια, όπως και η αναβάθμιση της στρατηγικής συνεργασίας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ.
Πάει πολύ λοιπόν η κυβέρνηση να παριστάνει το …θύμα «διεθνών συγκυριών» και την «αμυνόμενη» απέναντι στις «μεγάλες ιδέες» άλλων αστικών τάξεων στην περιοχή, όταν η πολιτική της εμπλοκής από την Ερυθρά μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα κι ακόμα πιο πέρα είναι το νήμα που οδηγεί πιο βαθιά στους ανταγωνισμούς, μεταξύ άλλων και με την αστική τάξη της Τουρκίας.
Οι κλεψύδρες αδειάζουν όσο τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα κλιμακώνονται, γενικεύονται και τείνουν να ενωθούν. Το περιέγραψε και ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης, λέγοντας πως:
«Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε μια σειρά από συνθήκες που συντρέχουν σωρευτικά και ταυτόχρονα […] δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να λαμβάνει χώρα σήμερα στη γεωπολιτική και να είναι περιορισμένο γεωγραφικά».
Σημειώνοντας μάλιστα το πρωτοφανές πλήθος των πολεμικών συγκρούσεων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτίμησε κυνικά ότι η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας «θα οδηγήσει σε έναν πολύ σοβαρό πόλεμο».
Αν αυτά τα λένε η κυβέρνηση και η αστική τάξη, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι οι εξελίξεις για τις οποίες προετοιμάζονται και προετοιμάζουν τον λαό δεν βρίσκονται «στο παρά πέντε», αλλά στο «ακριβώς»! Δεν χωράει επομένως καμία επανάπαυση και εφησυχασμός…
Είναι ώρα αγώνα, λαϊκής παρέμβασης και δράσης ενάντια στην εμπλοκή. Είναι η ώρα ο λαός να θυμίσει στους «στρατηγούς» και «μεγαλοϊδεατιστές» της αστικής τάξης, σε όσους προετοιμάζουν τους «πανίσχυρους στρατούς» τους για να μοιράσουν τη λεία, ότι «ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα: Ξέρει να σκέφτεται», όπως λέει και το σύνθημα του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» που κορυφώνεται αυτές τις μέρες.
Οι εργαζόμενοι, οι νέοι, ο λαός έχουν τη δύναμη να αμφισβητούν τις «μεγάλες ιδέες» του κεφαλαίου και να ανατρέψουν την εξουσία του, για να σπάσουν τον φαύλο κύκλο των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της εκμετάλλευσης. Να οικοδομήσουν τη δική τους Ελλάδα της πραγματικής ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ευημερίας για τους λαούς. Την Ελλάδα του σοσιαλισμού!
Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη
Πηγή: 902.gr
