Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7ο

Οι κουλάκοι και η αντεπαναστατική δράση

Συνέχεια από το 6ο Μέρος

Στην περίπτωση των αντεπαναστατών, είναι επίσης απαραίτητο να εξεταστούν τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν.

Δύο παραδείγματα για να καταδειχθεί η σημασία αυτής της ερώτησης:

  • το πρώτο είναι οι κουλάκοι που καταδικάζονται στις αρχές της δεκαετίας του ’30
  • και το δεύτερο τους συνωμότες και αντεπαναστάτες που καταδικάζονται το 1936-38.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7οΣύμφωνα με τις ερευνητικές εκθέσεις στο μέτρο που αφορούν τους κουλάκους, τους πλούσιους αγρότες, υπήρχαν 381.000 οικογένειες, δηλαδή περίπου 1.8 εκατομμύριο άνθρωποι που στέλνονται εξορία.

Ένας μικρός αριθμός αυτών των ανθρώπων καταδικάστηκε για να εκτίσει ποινές σε στρατόπεδα ή αποικίες εργασίας.

Αλλά τι προκάλεσε αυτές τις ποινές;

Ο πλούσιος ρώσος αγρότης, ο κουλάκος, είχε υποβάλει τους φτωχούς αγρότες για αιώνες σε απολυτη ένδεια και βίαια εκμετάλλευση.

Από τους 120 εκατομμύρια αγρότες το 1927, τα 10 εκατομμύρια κουλάκων ζούσαν στην πολυτέλεια ενώ τα υπόλοιπα 110 εκατομμύρια ζούσαν στην ένδεια.

Ο πλούτος των κουλάκων βασίστηκε στην κακοπληρωμένη εργασία των φτωχών αγροτών. Όταν οι φτωχοί αγρότες άρχισαν να συνενώνονται στα συλλογικά αγροκτήματα, η κύρια πηγή πλούτου των κουλάκων εξαφανίστηκε.

Αλλά οι κουλάκοι δεν σταμάτησαν.

Προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την εκμετάλλευση μέσω της πείνας.

Ομάδες ένοπλων κουλάκων επιτίθονταν κατά των συλλογικών αγροκτημάτων, σκοτώνοντας φτωχούς αγρότες και κομματικά στελέχη, έβαζαν φωτιές στα χωράφια και σκότωναν τα ζώα εργασίας.

Με την πρόκληση του λιμού μεταξύ των φτωχών αγροτών οι κουλάκοι προσπαθούσαν να διαιωνίσουν την ένδεια και τη δύναμή τους.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7ο
Αφίσα για την κολεκτιβοποίηση

Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν τα αναμενόμενα για αυτούς τους δολοφόνους.

Αυτή τη φορά οι φτωχοί αγρότες είχαν την υποστήριξη της επανάστασης και αποδείχθηκαν ισχυρότεροι από τους κουλάκους, που νικήθηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν σε ποινές στα στρατόπεδα εργασίας .

Από τα 10 εκατομμύρια κουλάκων, 1.8 εκατομμύρια εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν.

Μπορεί να είχαν υπάρξει αδικίες κατά τη διάρκεια αυτής της ογκώδους ταξικής σύγκρουσης στη σοβιετική επαρχία, μια σύγκρουση που περιλαμβάνει 120 εκατομμύρια ανθρώπους.

Αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους φτωχούς και καταπιεσμένους, στην προσπάθειά τους για μια ζωή αξιοπρεπή, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους ότι δεν θα λιμοκτονούσαν, ότι δεν ήταν επιεικείς στα δικαστήριά τους;

Ποιος μπορεί να κατηγορήσει ανθρώπους που για αιώνες δεν είχαν καμία πρόσβαση στις προόδους που έγιναν στον πολιτισμό ότι ήταν απάνθρωποι;

Και αλήθεια, πότε ήταν ο εκμεταλλευτής κουλάκος πολιτισμένος ή φιλεύσπλαχνος στις συναλλαγές του με τους φτωχούς αγρότες κατά τη διάρκεια του καιρού της ατελείωτης εκμετάλλευσης;

Το δεύτερο παράδειγμά μας, αυτό των αντεπαναστατών που καταδικάστηκαν στις δίκες του 1936-38, που ακολούθησαν τις εκκαθαρίσεις σε στρατό, κρατικό και κομματικό μηχανισμό, έχει τις ρίζες ουστην ιστορία του επαναστατικού κινήματος στη Ρωσία.

Εκατομμύρια ανθρώπων συμμετείχαν στη νικηφόρο προσπάθεια ενάντια στον Τσάρο και τη ρωσική αστική τάξη, και πολλοί από αυτούς προσχώρησαν στο ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μεταξύ όλων αυτών των ανθρώπων, υπήρξαν, δυστυχώς, μερικοί που μπήκαν στο κόμμα, όχι για την πάλη για το προλεταριάτο και το σοσιαλισμό.

Αλλά η ταξική σύγκρουση ήταν τέτοια, που συχνά δεν υπήρξε ούτε ο χρόνος ούτε η ευκαιρία να τεθούν οι νέοι μαχητές του κόμματος σε δοκιμή.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7οΑκόμη και οι μαχητές από άλλα κόμματα που αυτοαποκαλούνταν σοσιαλιστές και που είχαν πολεμήσει το μπολσεβικικό κόμμα προσχώρησαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Σε διάφορα από αυτά τα νέα στελέχη δόθηκαν σημαντικές θέσεις στο μπολσεβικικό κόμμα, το κράτος και τις ένοπλες δυνάμεις, ανάλογα με τη δυνατότητά τους να διευθύνουν την ταξική σύγκρουση.

Αυτή ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή για το νέο σοβιετικό κράτος, και η μεγάλη έλλειψη μόνιμου προσωπικού – ή ακόμα και των ανθρώπων που δεν ήταν αναλφάβητοι – ανάγκασε το Κόμμα να προβάλει λίγες απαιτήσεις όσον αφορά στην ποιότητα των νέων στελεχών και του μόνιμου προσωπικού.

Λόγω αυτών των προβλημάτων, προέκυψε εγκαίρως μια αντίφαση που χώρισαν το Κόμμα σε δύο στρατόπεδα – αφ’ ενός εκείνοι που θέλησαν να πιέσουν προς τα εμπρός την προσπάθεια να χτιστεί μια σοσιαλιστική κοινωνία,

και αφ’ ετέρου εκείνοι που σκέφτονταν ότι οι συνθήκες δεν ήταν ακόμα ώριμες για το σοσιαλισμό και γι’αυτό προωθούσαν την σοσιαλδημοκρατία.

Η προέλευση αυτών των ιδεών βρίσκονταν στον Τρότσκι, ο οποίος είχε προσχωρήσει στο Κόμμα μόλις τον Ιούλιο του 1917.

Ο Τρότσκι ήταν σε θέση με την πάροδο του χρόνου να εξασφαλίσει την υποστήριξη μερικών από τους πιο γνωστούς Μπολσεβικούς.

Αυτή η «αντιπολίτευση» που ενώθηκε ενάντια στο αρχικό μπολσεβικικό σχέδιο ήταν μια από τις πολιτικές επιλογές που αποτέλεσαν το αντικείμενο μιας ψηφοφορίας στις 27 Δεκεμβρίου 1927 κατά την διάρκεια των εργασιών του 15ου Συνεδρίου του ΠΚΚ (μπ).

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7ο
Από αριστερά προς δεξιά: Στάλιν, Λένιν, Τρότσκι…

Προτού πραγματοποιηθεί αυτή η ψηφοφορία, υπήρξε μια μεγάλη μακροχρόνια συζήτηση εντός του κόμματος.

Το αποτέλεσμα δεν αφήνει οποιαδήποτε αμφιβολία:

Από τις 725.000 ψήφους, η «αντιπολίτευση» εξασφάλισε μόλις 6.000 ψήφους, ήτοι λιγότερο από 1%.

Συνεπεία της ψηφοφορίας, και μόλις άρχισε η «αντιπολίτευση» μια πολιτική που αντιτασσόταν σε αυτή του Κόμματος, η κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αποφάσισε να διαγράψει από το κόμμα τους κύριους ηγέτες (Τρότσκι και Ζηνόβιεφ) της ενωμένης αντιπολίτευσης.

Λίγα χρόνια αργότερα ο κύριος ηγέτης της αντιπολίτευσης, Τρότσκι εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση.

Αλλά η ιστορία αυτής της αντιπολίτευσης δεν τελείωσε εκεί.

Οι Ζηνόβιεφ, Κάμενφ και Ζβντόκιν, έκαναν αυτοκριτική, μαζί με άλλους Τροτσκιστές, όπως οι Πιατάκοφ, Ράντεκ, Πρεομπραζίνσκι και Σμιρνόφ.

Όλοι τους άλλη μια φορά έγιναν αποδεκτοί στο Κόμμα ως ενεργά στελέχη και διορίστηκαν για ακόμα μια φορά στις κομματικές και κρατικές θέσεις τους.

Σύντομα όμως έγινε σαφές ότι οι «αυτοκριτικές» αυτές δεν ήταν γνήσιες, δεδομένου ότι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης συνασπίζονταν στο πλευρό της αντεπανάστασης κάθε φορά που η ταξική σύγκρουση στη Σοβιετική Ένωση οξυνόταν.

Η πλειοψηφία των αντιπάλων αποβλήθηκαν από το Κόμμα και επαναπροσχώρησαν άλλες 2 φορές προτού να ξεκαθαρίσει η κατάσταση εντελώς το 1937-38.

Τα σαμποτάζ στη Βιομηχανία

Η δολοφονία του Κίροφ, του προέδρου του κόμματος του Λένινγκραντ και ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους της Κεντρικής Επιτροπής, τον Δεκέμβριο του 1934, προκάλεσε μια έρευνα που οδήγησε στην ανακάλυψη μιας μυστικής οργάνωσης που προετοίμαζε μια συνωμοσία για να αναληφθεί η ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης της χώρας με τη βία.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7ο
Ο Σεργκέι Κίροφ (κέντρο)

Η πολιτική μάχη που είχαν χάσει το 1927 ήλπιζαν τώρα να κερδηθεί με τη βοήθεια της οργανωμένης βίας ενάντια στο εργατικό κράτος.

Τα κύρια όπλα τους ήταν δολιοφθορές στη βιομηχανία, τρομοκρατία και δωροδοκία.

Ο Τρότσκι, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης αυτής, διηύθυνε τις δραστηριότητες αυτές από στο εξωτερικό.

Η βιομηχανική δολιοφθορά προκάλεσε φοβερές απώλειες στο σοβιετικό κράτος, με τεράστιο κόστος, παραδείγματος χάριν, σημαντικές μηχανές που δεν μπορούσαν να επισκευαστούν, αχρηστεύτηκαν και υπήρξε μια τεράστια πτώση στην παραγωγή στα ορυχεία και στα εργοστάσια.

Ένας από τους ανθρώπους που το 1934 περιέγραψε το πρόβλημα ήταν ο αμερικανός μηχανικός John Littlepage, ένας από τους ξένους ειδικούς που προσελήφθησαν στη Σοβιετική Ένωση.

Ο Littlepage πέρασε 9 χρόνια εργαζόμενος στη σοβιετική βιομηχανία μεταλλείας (1928-37), κυρίως στα ορυχεία χρυσού.

Στο βιβλίο του «In Search of Soviet Gold» (Σε αναζήτηση του Σοβιετικού χρυσού), γράφει:

«Δεν έδειξα ποτέ οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τις πολιτικές εξελίξεις στη Ρωσία όσο τουλάχιστον μπόρεσα να τις αποφύγω, αλλά έπρεπε να μελετήσω τι συνέβαινε στη σοβιετική βιομηχανία προκειμένου να γίνει η εργασία μου.

Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πήρε πολύ καιρό στον Στάλιν και τους συνεργάτες του για να ανακαλύψουν ότι οι πρώην επαναστάτες κομμουνιστές ήταν οι χειρότεροι εχθροί τους».

Ο Littlepage επίσης έγραψε ότι η προσωπική εμπειρία του επιβεβαίωσε τις επίσημες διακηρύξεις περί μιας μεγάλης συνωμοσίας κατευθυνόμενης από στο εξωτερικό που περιελάμβανε σημαντικές βιομηχανικές δολιοφθορές ως τμήμα των σχεδίων της για να αναγκάσει την κυβέρνηση να πέσει.

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της ΕΣΣΔ – Μέρος 7οΤο 1931 ο Littlepage είχε αισθανθεί ήδη υποχρεωμένος να επισημάνει κάτι τετοιο, όταν δούλευε στα ορυχεία χαλκού και χαλκού των Ουραλίων και του Καζακστάν.

Τα ορυχεία ήταν μέρος του συνδυασμού χαλκού/χρυσού,που ήταν υπό τη γενική καθοδήγηση του Πιατάκοφ, του Υφυπουργού Βαριάς Βιομηχανίας.

Τα ορυχεία ήταν σε άθλια κατάσταση τόσο σχετικά με την παραγωγή όσο και με τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων.

Ο Littlepage συνήγαγε το συμπέρασμα ότι υπήρχε οργανωμένη δολιοφθορά που προερχόταν κατευθείαν από τη Διοίκηση.

Ολοκληρώνεται με το 8ο Μέρος

Του Mario Sousa,
Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Σουηδίας

Πηγή: Mariossousa.se

 

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 260 times, 1 visits today)