Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίηση 

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΤα τελευταία 18 χρόνια η εγκληματική πολιτική που εφαρμόζεται από τους ισχυρούς Μονοπωλιακούς Ομίλους και τις Πολυεθνικές, έχει πνίξει κυριολεκτικά στο αίμα τους λαούς σε μια σειρά από χώρες:

Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία και πιο πρόσφτατα Λιβύη, Ουκρανία, Παλαιστίνη, Συρία και Υεμένη έχουν βιώσει στο πετσί τους το αδίστακτο κι απάνθρωπο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού.

Η ραγδαία ανάπτυξη του διαδικτύου έχει φέρει μέσα στο σαλόνι μας τις φρικτές εικόνες αυτών των εγκληματικών πολέμων κι είναι λογικό.

Η εκτεταμένη αναδημοσίευση τέτοιων εικόνων όμως, δεν μας απαλλάσει από την ευθύνη για την παθητική στάση που κρατήσαμε εδώ και χρόνια, κι ο ρόλος μας ως απλοί τηλεθεατές των εξελίξεων στη ευρύτερη γειτονιά μας.

Ο «βομβαρδισμός» τέτοιων εικόνων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι για τη διαχρονική ΑΠΟΥΣΙΑ μας από κάθε αντι-ιμπεριαλιστική κινητοποίηση και δράση που οργανώνεται συχνά – πυκνά, από το ΠΑΜΕ και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, από την Ελληνική Επιτροπή για την Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ)  κι από το ΚΚΕ, σε κάθε πόλη της πατρίδας μας.

Με άλλα λόγια είναι τελείως υποκριτικό να «θρηνείς» για τα αθώα θύματα που προκαλεί το ΝΑΤΟ, η ΕΕ κι οι ΗΠΑ κι από την άλλη να απέχεις συστηματικά από τον αγώνα ενάντια στην απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Υπενθυμίζουμε πως μόνο τα τελευταία 5 χρόνια έχουν γίνει δεκάδες αντι-ΝΑΤΟικές διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πανελλαδικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα κι ιδιαίτερα στις περιοχές όπου όλες η ελληνικές κυβερνήσεις έχουν παραχωρήσει στρατιωτικές βάσεις στους φονιάδες των Λαών κι ετοιμάζονται να δώσουν κι άλλες.

Η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα, η βάση του Ακτίου στην Αιτωλοακαρνανία, η βάση της Σούδας στην Κρήτη, η βάση του Αραξου στην Ηλεία, το ΝΑΤΟικό Στρατηγείο στη Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα και λίγες μέρες μόλις πριν η Αλεξανδρούπολη,

είναι το επίκεντρο τέτοιων διαδηλώσεων.

Την Τρίτη στις 27/2 στις 18.30 το ΚΚΕ οργανώνει ακόμα μία Αντι-Ιμπεριαλιστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και αμέσως μετά θα ακολουθήσει πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία.

Και μια βδομάδα μετά στις 6 Μάρτη στις 19.00, οργανώνει αντίστοιχη συγκέντρωση στο Άγαλμα του Βενιζέλου, στη Θεσσαλονίκη.

Αφήστε λοιπόν τα ποντίκια, τα πληκτρολόγια και τους καναπέδες και δείξτε έμπρακτα την αλληλεγγύη σας καταδικάζοντας ουσιαστικά τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτών των εγκλημάτων.

Θα κλείσουμε αυτό τον πρόλογο με μια αναδημοσίευση ενός κειμένου* που γράφτηκε προ τετραετίας για παρόμοιο θέμα το οποίο πρέπει το λιγότερο να μας προβληματίσει.

*Οι εικόνες και το βίντεο προστέθηκαν από τον Ροβεσπιέρο

Το προσωποβιβλίο του τρόμου

Έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις ένα φαινόμενο τον τελευταίο καιρό στο Internet και ιδιαίτερα στο facebook που με έχει έντονα προβληματίσει.

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΗ αρχή έγινε, ή τουλάχιστον εγώ τότε το πήρα χαμπάρι, με τα γεγονότα της Ουκρανίας πριν από μερικούς μήνες, ενώ πρόσφατα γίνεται το ίδιο ξανά με τις στρατιωτικές επεμβάσεις του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Ο λόγος για τις αιματηρές εικόνες από τα εκάστοτε μακελειά οι οποίες δημοσιεύονται κατά κόρον και από πολλούς χρήστες στο εν λόγο μέσον κοινωνικής δικτύωσης.

Τα όσα απεικονίζονται σε αυτές τις φωτογραφίες με απίστευτη λεπτομέρεια είναι ιδιαιτέρως φρικιαστικά, προσωπικά αποφεύγω όσο μπορώ να τις κοιτάω, αν και δυστυχώς μου τα πετάει φάτσα φόρα στον «τοίχο» μου και έτσι έχω δει πολλά που δεν θα θελα πρωτού να προλάβω να αποστρέψω το βλέμμα μου.

Και μιλάμε για ακρωτηριασμένες εγκύους, διαμελισμένα ή απανθρακωμένα παιδιά και βρέφη, πολτοποιημένα ανθρώπινα μέλη αποκεφαλισμούς κ.α.

Έχω κατά καιρούς εκφράσει τις ενστάσεις μου για όλα αυτά και έχω «διαπληκτιστεί» με πολλούς, η κύρια επιχειρηματολογία τους είναι πως αυτά συμβαίνουν έτσι και αλλιώς κι ότι καλό είναι να τα δείχνουμε μπας και ξυπνήσει κάποιος κόσμος. Εγώ πάλι έχω διαφορετική άποψη.

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΚαταρχάς δεν αρνούμαι ότι η δύναμη της εικόνας είναι μεγάλη, ότι στοχεύει απευθείας στο συναίσθημα και είναι δυνατόν να συγκινήσει.

Όμως εκτός του ότι πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο στο τι δείχνουμε και πόσο, μήπως κι αυτή η στεγνή επίκληση στο συναίσθημα έχει τα δικά της προβλήματα;

Προσωπικά εγώ:

α) Δεν νομίζω να συγκινηθώ περισσότερο άμα δω μια τέτοια φωτογραφία ή 1000. Η συνεχής έκθεση σε τέτοιες εικόνες είτε θα με κάνει να τα παίξω, ή για να μην τα παίξω θα εξοικειωθώ με το θέαμα όπως ακριβώς εξοικειώνεται ένας γιατρός με τα ανοιγμένα πτώματα στο χειρουργικό τραπέζι.

Υπάρχει λοιπόν λόγος να δημοσιεύει κάποιος 10 τέτοιες φωτογραφίες τη μέρα;

β) Η επίκληση του συναισθήματος είναι μια «φτηνή» μέθοδος που χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν οι εχθροί μας κατά κόρων.

Μάστορας σε αυτό ο Γκαίμπελς, αλλά κι άλλοι καλοθελητές με χαλκευμένες φωτογραφίες από λιμούς στην Ουκρανία, από σφαγές των, κατά τη δική τους ορολογία, «κομμουνιστοσυμμοριτών», ανθρωποφαγίες, σκυλοφαγίες κλπ.

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΆμα ο βομβαρδισμός από τέτοιο φωτογραφικό υλικό άρμοζε στον τρόπο προπαγάνδας των κομμουνιστών, τότε ο Ριζοσπάστης αντί να περιέχει ποικίλα άρθρα θα έπρεπε να μετατρέπονταν σε άλμπουμ φρίκης και να δημοσιεύει κάθε μέρα φωτογραφίες από τα χιλιάδες θύματα του ιμπεριαλισμού, όμως κατά τη γνώμη μου αυτός είναι ο τρόπος εκείνου που δεν έχει τίποτα να προσθέσει.

γ) Δεν είμαι κάθετα εναντίος στην δημοσίευση τέτοιων ντοκουμέντων, απλά λέω πως πρέπει να προσέχουμε που, πως και πότε τα δημοσιεύουμε και σε τι βαθμό. Στο κάτω κάτω μπαίνουν και πολύ μικρά παιδάκια στο facebook και το να μην εκτεθεί ένα πεντάχρονο σε μια τέτοια φωτογραφία δεν είναι ζήτημα πουριτανισμού αλλά κοινής λογικής.

Το σκεπτικό ότι άμα γεμίσει η οθόνη του υπολογιστή από αίμα θα αφυπνιστούν κάποιοι ενάντια στον πόλεμο δεν έχει νόημα, διότι αν είναι έτσι να παραστεκουλίζουμε και σε ένα νεκροτομείο μέρα νύχτα για να ευαισθητοποιηθούμε ενάντια στις ασθένειες.

Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν και φυσικά δεν πρέπει να κλείνουμε μάτια και αφτιά, όμως εκτός του ότι αυτού το είδους το «θέαμα» δεν είναι για χόρταση.

Τα μάτια και τα αφτιά είναι όργανα που προσλαμβάνουν πληροφορίες για να τις επεξεργαστεί ο εγκέφαλος και τίποτα παραπάνω.

Αυτό ακριβώς το «άνοιγμα» του εγκεφάλου πρέπει να είναι ο στόχος μας εμάς των κομμουνιστών. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ριζοσπάστης δεν το παρακάνει πότε με τέτοιες εικόνες αλλά στηρίζεται στην αρθρογραφία και στην συνολική παρουσίαση ενός φαινομένου.

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΚαι παραφράζοντας για τις ανάγκες του άρθρου μια ρήση που μάλλον ψευδώς αποδίδουν στον Στάλιν:

Μια φωτογραφία διαμελισμένου παιδικού πτώματος είναι τραγωδία, χίλιες τέτοιες φωτογραφίες καταντάει ανωμαλία.

Από ένα σημείο και πέρα όλο τούτο καταλήγει να μετατρέπεται σε αυτό που κάποιοι αποκαλούν «πορνογραφία της βίας».

Δείχνει και το επίπεδο της αναισθησίας στο οποίο έχουμε φτάσει που η δημοσίευση όλων αυτών φάτσα φόρα και καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας τείνει να μην αποτελεί πια ένα ΓΕΓΟΝΟΣ αλλά ρουτίνα.

Υπάρχει φόβος να καταλήξουμε σαν εκείνους τους ναρκομανείς που όταν περάσουν στα βαριά, τα ελαφριά πλέον δεν τους κάνουν τίποτα, δεν τους συγκινούν ούτε μια στάλα.

Όσες τέτοιες φωτογραφίες κι αν δημοσιεύσεις από ένα σημείο και πέρα το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να υπάρχει είναι το να κάνουν μέρα με τη μέρα όλο και λιγότερο εντύπωση σε αυτούς που αντέχουν να τις κοιτούν.

Ο ισχυρισμός δε πολλών, πως όσοι επιλέγουν να μην της βλέπουν κλείνουν τα μάτια απέναντι στο πρόβλημα είναι άκυρος ξέρω πολλούς που δεν αντέχουν να τις κοιτάζουν και όμως σε πείσμα όλων είναι εδώ και χρόνια παρόντες σε κάθε αντιπολεμικό συλλαλητήριο, φωνάζουν ενάντια στον πόλεμο προειδοποιούν για τις αιτίες και τα συμφέροντα που βρίσκονται κάθε φορά από πίσω του.

Το άλλοθι για τη διαχρονική απουσία από κάθε κινητοποίησηΤο ζήτημα αυτό έχει πολλές ακόμη προεκτάσεις, μια από αυτές είναι αυτή του σεβασμού του νεκρού.

Προσωπικά, και το λέω προκαταβολικά αυτό, δεν θα ήθελα το κατακρεουργημένο πτώμα μου να κάνει το γύρο του κόσμου, ούτε και του παιδιού μου.

Πιθανόν βέβαια κάποιοι παλαιστίνιοι που έχασαν τους συγγενείς τους τόσο φριχτά και άδικα να το καταλαβαίνουν ως ένα τρόπο να ακουστεί η ιστορία τους.

Όμως αν κάποιος θέλει να μάθει την ιστορία αυτού του λαού όσα πτώματα και αν δει δεν θα διδαχθεί και πάρα πολλά, διαφορετικά αυτοί που είχαν γραφεία κηδειών θα ήταν παντογνώστες.

Ο πραγματικά ευαίσθητος κοινωνικά άνθρωπος, έστω κι αν δεν ήξερε μέχρι χθες τίποτα για την Παλαιστίνη ή για την Συρία ή για την Ουκρανία, αντί για να ξεσπάει τα δικά του απωθημένα μπροστά σε εικόνες φρίκης και να αισθάνεται καλά με το πόσο κακοί είναι οι «άλλοι»,

θα μπορούσε να το ψάξει σε βάθος, να πάρει υπεύθυνη θέση και να υποστηρίξει αυτή τη θέση με τη συνολική του στάση ζωής.

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

Print Friendly, PDF & Email
(Visited 67 times, 1 visits today)